Στην αρχή κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά.
«Άλλη μια ελληνική πρωτοβουλία που θα ξεκινήσει με ενθουσιασμό και θα τελειώσει σε καφέδες και αναρτήσεις στο Facebook», έλεγαν οι περισσότεροι.
Όμως η πρόταση των πολιτών εξαπλώθηκε σαν φωτιά:
κάθε υποψήφιος βουλευτής να είναι υποχρεωμένος στο ψηφοδέλτιο να γράφει όχι μόνο το όνομά του και το κόμμα του, αλλά και δύο απλές πληροφορίες:
Με τι περιουσιακά στοιχεία μπήκε στην πολιτική.
Και με τι περιουσιακά στοιχεία βγήκε ο ίδιος και η οικογένειά του.
Η ιδέα θεωρήθηκε αρχικά εξωφρενική, σχεδόν ανήκουστη.
Ένας παλαίμαχος πολιτικός μάλιστα δήλωσε σε πρωινή εκπομπή:
«Αυτά είναι λαϊκισμοί! Δηλαδή αύριο θα μας ζητήσουν να γράφουμε και πόσα τετραγωνικά είναι το εξοχικό;»
Η παρουσιάστρια, που μέχρι τότε χαμογελούσε μηχανικά, σήκωσε για πρώτη φορά το φρύδι:
«Ε… αν είναι τρία εξοχικά, ίσως χρειαστεί μικρότερη γραμματοσειρά.»
Στα καφενεία άρχισαν οι πρώτες συζητήσεις.
Ο κυρ-Μήτσος χτύπησε το τάβλι και είπε:
«Εγώ μέσα σε σαράντα χρόνια απέκτησα ένα μηχανάκι και πίεση.
Αυτοί πώς απέκτησαν βίλες, εταιρείες και ξαδέλφια με offshore;»
Άλλοι πάλι τρόμαξαν.
Βουλευτής της περιφέρειας φημολογείται πως ζήτησε επειγόντως από λογιστή:
«Βρες τρόπο να φαίνεται ότι το σπίτι στο νησί το κέρδισα σε λαχειοφόρο.»
Ένας άλλος πρότεινε να μπουν οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης σε QR code πάνω στο ψηφοδέλτιο.
Η πρόταση απορρίφθηκε αμέσως.
«Ο Έλληνας», είπαν, «είναι ικανός να σκανάρει το QR μέσα στο παραβάν και να αλλάξει κόμμα επιτόπου.»
Το μεγαλύτερο σοκ όμως ήρθε όταν έγινε δοκιμαστική εκτύπωση ψηφοδελτίων.
Σε μερικά ονόματα, η περιγραφή της περιουσίας ήταν τόσο μεγάλη, που χρειάστηκε δεύτερη σελίδα και παράρτημα.
Ένας εκτυπωτής μάλιστα αρνήθηκε τη δουλειά λέγοντας:
«Εγώ τυπογράφος είμαι, όχι εγκυκλοπαίδεια.»
Και κάπως έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, οι πολίτες άρχισαν να διαβάζουν ψηφοδέλτια… με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις προσφορές των σούπερ μάρκετ…
